Mariusz Maszkiewicz
Biografia
Mariusz Maszkiewicz, urodzony 31 maja 1959 roku w Iławie, to polski socjolog, dyplomata, publicysta i działacz społeczny oraz gospodarczy. Był ambasadorem RP na Białorusi w latach 1998–2002, a następnie ambasadorem w Gruzji od 2016 do 2024 roku.
Wykształcenie uzyskał w Goleniowie i Krakowie, studiując filozofię, religioznawstwo i socjologię na Uniwersytecie Jagiellońskim, gdzie w 1993 obronił doktorat z zakresu socjologii na podstawie pracy Aleksander Wiedeński i inni przywódcy Cerkwi „odnowicielskiej” jako sukcesorzy tradycji reformatorskich inteligencji rosyjskiej początku XX wieku i ideowi twórcy koncepcji współistnienia komunistycznego państwa i Cerkwi prawosławnej (promotor: Włodzimierz Pawluczuk). Studiował także w Poznaniu (1979–1980 – Seminarium Zagraniczne T.Chr.) i kilka miesięcy na Uniwersytecie Georga Augusta w Getyndze (1986). 19 lutego 2018 został doktorem habilitowanym nauk o polityce w zakresie stosunków międzynarodowych na podstawie pracy Repatriacja czy repatriotyzacja? Wybrane problemy polskich strategii politycznych wobec rodaków za wschodnią granicą (1986–1990).
W czasach PRL zaangażował się w ruchy społecznopoliticzne, publikował w prasie podziemnej i współtworzył miesięcznik „Dyskurs”. Był aktywnym uczestnikiem Międzynarodowej Konferencji Praw Człowieka w Krakowie-Mistrzejowicach (1988) oraz współpracował z Regionalnym Komitetem Obywatelskim „Solidarności” w Częstochowie. Uczestniczył w wyborach kontraktowych 1989 jako zastępca kierownika Wojewódzkiego Biura Wyborczego RKO.
W III RP kierował Wydziałem ds. Polonii w MSZ (1990–1991), był pierwszym powojennym oficjalnym przedstawicielem w Litwie (chargé d’affaires, 1991–1992) i radcą-ministrem Ambasady RP w Wilnie (1992–1994). Zakładał pierwszy polski konsulat w Grodnie i pełnił funkcję Konsula Generalnego w latach 1994–1997. Od 1998 do 2002 był Ambasadorem RP w Białorusi. Po powrocie do kraju zajął się działalnością gospodarczą, tworząc w 2002 firmę doradczą „Biuro Promocji Gospodarczej Europa Wschód”.
W 2006 został zatrzymany na Placu Październikowym w Mińsku podczas protestu młodzieży po wyborach prezydenckich; białoruski sąd wymierzył mu karę 15 dni aresztu. W jednej celi więziony był wraz z Aleksandrem Podrabinkim i Pawłem Szaramietem. Dzięki interwencjom międzynarodowym i naciskom politycznym, w tym protestom i głodówce Jerzego Maszkiewicza, został zwolniony i powrócił do Polski 7 kwietnia 2006.
Od stycznia do listopada 2007 pełnił funkcję doradcy Prezesa Rady Ministrów ds. polityki wschodniej; w kolejnych latach był wicedyrektorem Departamentu Wschodniego MSZ. W latach 2007–2016 był adiunktem w Katedrze Europeistyki na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego. W latach 2010–2016 przewodniczył Komisji Zakładowej NSZZ „Solidarność” Pracowników Służby Zagranicznej i opracował raport „Godna praca w służbie zagranicznej” (2010).
W listopadzie 2016 został mianowany przez Prezydenta RP ambasadorem w Gruzji, urzędowanie zakończył w lipcu 2024. W listopadzie 2024 podjął współpracę z Wolnym Uniwersytetem Białoruskim, obejmując funkcję redaktora naczelnego czasopisma akademickiego Free Belarus Journal. Jest autorem kilkudziesięciu artykułów naukowych oraz licznych tekstów publicystycznych i eksperckich; kilkanaście jego artykułów przetłumaczono na angielski, rosyjski, białoruski, litewski, ukraiński i hiszpański. W dorobku ma dziesięć książek z dziedziny socjologii, religioznawstwa i stosunków międzynarodowych.